Alles op z’n tijd

Miko Flohr, 19/08/2015

De dreumes is druk in de weer in het peuterbadje. Gietertjes, emmertjes, schepjes, en water dat zorgvuldig van het ene object naar het andere verplaatst wordt.

Of hij misschien van de grote glijbaan af wil, want dat was toch zo leuk?

‘Nee!’

Geen sprake van. Het idee alleen al! We proberen het nog een paar keer, zo om de paar minuten. Ik waag het zelfs om hem op een gegeven moment uit het water te plukken en een paar passen die kant uit te lopen. Driftig spartelend:

‘Nee! Af! Nee! Af!’

Met mama dan?

‘Nee! Peuterbadje!’

Een half uur later – we hebben het inmiddels allang opgegeven en laten de peuter lekker peuteren – stapt de dreumes opeens kordaat het peuterbadje uit en loopt linea recta naar de glijbaan. Ik ben er nog net op tijd bij. Daar gaan we.

‘Pjons! Hahahaha! Nog keertje! Nog keertje!’.

En zo geschiedde. Zesenveertig keer achter elkaar. Alles op z’n tijd, papa.

Wakker

Miko Flohr, 11/08/2015

Na een klein uur woelen besloot ik dat het beter was te verkassen. Op kousenvoeten sloop ik naar buiten. Geruisloos deed ik de deur van de slaapkamer achter me dicht.

‘Papa is óók wakker!’

De peuter had het allemaal gehoord en zat rechtop in zijn bed, net zo wakker en koortsig als zijn vader. Hij had me herkend aan mijn voetstappen. Natuurlijk had hij me herkend aan mijn voetstappen. Ik stapte zijn kamer in. Zonder verdere omhaal stak hij meteen van wal:

‘Bet! En Ennie! Ja! En koekesiemonste! En Gove! Ennnn… et meisje! Ja. Ja!’

We krijgen dezer dagen het ene lijstje na het andere op ons afgevuurd: de vriendjes van Nijntje, de diverse soorten treinen die men in Nederland kan zien rijden, de opa’s, oma’s, ooms, tantes en neven. Deze opsomming betrof de Sesamstraat-poster aan de muur. Hij babbelde zo nog een minuut of wat door, in het pikkedonker. Toen was het welletjes:

‘Papa moet weg. Ja! Doeidoei papa! Doeidoei!’

Hij was onverbiddelijk. Gehoorzaam droop ik af. En de peuter? Die draaide zich om, en liet zich de rest van de nacht niet meer horen.